Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
11 / 1 / 2022

Παρακολουθώ αυτά που λέει ο κύριος Φαρσαλινός από τις αρχές της πανδημίας, από τότε που είχαμε τα πρώτα lockdown. Ήταν εναντίον τους, και γενικά συμφωνούσα μαζί του, και ακόμα συμφωνώ με τις περισσότερες απόψεις του. Και νομίζω πως έχω ακούσει, αν όχι όλες του τις ομιλίες, τουλάχιστον τις μισές σε ραδιόφωνα, τηλεοπτικούς σταθμούς, και στην τελευταία μεγάλη διαδήλωση των υγειονομικών. Εξακολουθώ να συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που λέει, αλλά ένα πράγμα με παραξενεύει: Αν και είναι εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού και υπέρ ο κάθε άνθρωπος να ορίζει το σώμα του όπως ο ίδιος νομίζει, φαίνεται να θεωρεί τα εμβόλια για Covid αποτελεσματικά και δεν αναφέρεται στους υπαρκτούς τους κινδύνους.

Δεν το θεωρώ κατακριτέο που ο ίδιος έχει εμβολιαστεί. Δεν ακολουθώ λογικές στρατοπέδων «εμείς αποδώ – εσείς αποκεί». Είμαι υπέρ του ο καθένας να κάνει ό,τι νομίζει με τον εαυτό του, είτε αυτό είναι ένα εμβόλιο, είτε να παίρνει ναρκωτικά, να πίνει, να καπνίζει, να τρώει κρέας ή λαχανικά, να μασάει μαστίχες, να βάζει μικροτσίπ μέσα στην παλάμη του, ή οτιδήποτε άλλο. Μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει μια ελεύθερη κοινωνία.

Αλλά αναρωτιέμαι γιατί ο κ. Φαρσαλινός δεν αναφέρεται στα αρνητικά των εμβολίων για Covid. Και δεν είναι ο μόνος που αποφεύγει να αναφερθεί σε τέτοια θέματα· νομίζω πως και ο κ. Ιωαννίδης κάνει ακριβώς το ίδιο, παρότι κι εκείνος είναι ταγμένος υπέρ του μη υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Γιατί δεν λένε τίποτα για τα πιο... επικίνδυνα θέματα των εμβολίων;

Και, για να μη θεωρηθεί ότι προσπαθώ να χτυπήσω κανέναν πισώπλατα – που δεν είναι καθόλου τέτοια η πρόθεσή μου – αναφέρω τον κ. Φαρασλινό στο Twitter ώστε αν θέλει να απαντήσει ευθέως και να μου πει τι δεν έχω καταλάβει καλά ή πού κάνω λάθος, ή τέλος πάντων ποιο είναι το σκεπτικό του.

Διότι, αν και εγώ δεν είμαι «ειδικός», νομίζω πως είναι κάποια θέματα των εμβολίων που δεν μπορείς να τα παραβλέψεις και να πεις ότι όλα είναι καλά μαζί τους. Δηλαδή, είμαστε εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού αλλά υπέρ της απόκρυψης τού τι πραγματικά είναι αυτά τα «εμβόλια»;

Τα θέματα στα οποία αναφέρομαι είναι τα εξής ακόλουθα, που νομίζω πως είναι πλέον γενικά γνωστά – δεν είναι τίποτα το «απόκρυφο».

Πρώτον: δεν είναι εμβόλια ακριβώς· είναι γονιδιακές θεραπείες, γι’αυτό κιόλας πρέπει να επαναλαμβάνονται κάθε τόσο, όπως, πχ, οι θεραπείες για τον καρκίνο.

Δεύτερον: έχουν αναφερθεί πολλές παρενέργειες, ακόμα κι εδώ, στην Ελλάδα – βλ., για παράδειγμα, διάφορα ρεπορτάζ του Τριανταφυλλόπουλου, όπου έχει βγάλει να μιλήσουν άνθρωποι οι οποίοι όντως είχαν πάθει πολύ άσχημα πράγματα από αυτά τα μη-εμβόλια.

Τρίτον: η EudraVigilance και ο αντίστοιχος οργανισμός φαρμακοεπαγρύπνησης των ΗΠΑ (δεν θυμάμαι τώρα το όνομα και βαριέμαι να το ψάξω) έχουν ήδη αναφέρει πολλούς θανάτους και παρενέργειες από αυτά τα σκευάσματα (πράγματα που ο Κλεάνθης Γρίβας έχει γράψει πολλές φορές στα άρθρα του), και δεν νομίζω ότι μπορούν να αμφισβητηθούν. Επιπλέον, πάλι σύμφωνα με αντίστοιχες στατιστικές, αυτά τα εμβόλια έχουν προκαλέσει μέσα στους λίγους μήνες χρήσης τους, περισσότερους θανάτους απ’ό,τι όλα τα άλλα εμβόλια μαζί τα τελευταία χρόνια!

Τέταρτον: η προστασία που προσφέρουν τα «εμβόλια» είναι αμφίβολη στην καλύτερη περίπτωση, γιατί, πρώτον, πρώτη φορά χρησιμοποιούνται και δεν ξέρουμε κατά πόσο, πχ, κάποιος που νόσησε ελαφρά ήταν από το εμβόλιο ή απλά επειδή ούτως ή άλλως θα νοσούσε ελαφρά, και, δεύτερον, έχουμε ήδη πολλές αναφορές ανθρώπων που, παρότι τριπλά τρυπημένοι από αυτές τις βελόνες, νόσησαν και μάλιστα βαριά και πήγαν σε ΜΕΘ, ή μπορεί ακόμα και να πέθαναν.

Πέμπτο: έχει παρατηρηθεί αύξηση θανάτων στον γενικό πληθυσμό από τότε που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί (πράγμα που δεν είχε παρατηρηθεί πριν, παρότι είχαμε πανδημία), κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως (έχουν γίνει μελέτες στην Αγγλία, πχ).

Ύστερα από όλα αυτά τα παραπάνω (τα οποία νομίζω πως είναι αρκετά αντικειμενικά θέματα, όχι αμφισβητήσιμα), δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι γιατί ορισμένοι άνθρωποι, όπως ο κ. Φαρσαλινός και ο κ. Ιωαννίδης, παρότι ενάντιοι στον υγειονομικό ολοκληρωτισμό που έχει απλωθεί παντού, δεν αναφέρονται σε αυτά τα θέματα των μη-εμβολίων της Μεγάλης Φάρμας.

Και, προς αποφυγή παρεξήγησης, λέω δύο πράγματα: Εξακολουθώ να εκτιμώ αυτούς τους δύο ανθρώπους για το έργο τους. Και δεν ισχυρίζονται ότι τα εμβόλια (είτε είναι γονιδιακές θεραπείες είτε όχι) είναι τελείως άχρηστα. Προφανώς κάποιο επίπεδο προστασίας θα το προσφέρουν. Δε νομίζω ότι η Μεγάλη Φάρμα θα έβγαζε κάτι που δεν θα πρόσφερε καμία προστασία. (Αν και δεν θα το απέκλεια κιόλας, το θεωρώ λιγάκι απίθανο.) Αλλά η προστασία που προσφέρουν πιστεύω ότι είναι αμφίβολη βάσει των δεδομένων που έχουμε (βλ. παραπάνω).

Το επίπεδο της παραπληροφόρησης είναι σίγουρα μεγαλύτερο από το επίπεδο της προστασίας που προσφέρουν αυτά τα σκευάσματα.

Τις προάλλες μιλούσα μ’έναν υγειονομικό που είναι τριπλά εμβολιασμένος και τα θεωρεί «ασφαλή». Και τον ρωτάω: «Πώς εξηγείς, τότε, τις τόσες παρενέργειες που έχουν αναφερθεί;»

Και μου λέει: «Αυτό είναι από τον κακό και ανθυγιεινό τρόπο ζωής που ακολουθούμε. Όλα αυτά είναι επακόλουθα του τρόπου ζωής μας – και η πανδημία επίσης. Οι παρενέργειες συμβαίνουν σε ανθρώπους που είναι παχύσαρκοι ή κάνουν ανθυγιεινό τρόπο ζωής.»

«Μα δεν είναι έτσι,» του λέω. «Έχεις ακούσει ανθρώπους να μιλάνε γι’αυτά που έχουν πάθει; Για παράδειγμα, αυτούς που έχει βγάλει ο Τριανταφυλλόπουλος;»

«Όχι.»

«Δεν ήταν παχύσαρκοι, ούτε φαίνεται να έκαναν κανέναν πιο ανθυγιεινό τρόπο ζωής απ’ό,τι κάνουμε εσύ ή εγώ.»

Αυτό δεν μπορούσε να το εξηγήσει.

Γι’αυτό λέω ότι δεν υπάρχει καλή πληροφόρηση για το τι συμβαίνει. Και γι’αυτό αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι, οι οποίοι είναι πολέμιοι της κορονοκρατίας, δεν αναφέρονται πλήρως στο τι γίνεται πραγματικά με τα εμβόλια της Μεγάλης Φάρμας.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]